Zeki Müren’in sekiz yıl süren bir aşkı vardı. Sanat Güneşi, yıllar sonra gazeteci Mete Akyol’a o aşkı anlatırken isim vermedi ama ne zaman başlayıp ne zaman bittiğini bile hatırlıyordu. Radi Dikici’nin Zeki Müren kitabında anlattığına göre hikayenin diğer kahramanı Pilot Üsteğmen Kürşat Bey’di. İkilinin Cihangir’de başlayan hikayesi, bir süre sonra Bandırma’da tutulan bir eve ve Zeki Müren’in o eve kimseye görünmeden girebilmek için bulduğu sıra dışı çözüme uzandı.
Zeki Müren’in sahnede ne giydiği, hangi şarkıyı söylediği, seyircisine nasıl seslendiği yıllarca konuşuldu. Özel hayatı da aynı ölçüde merak edildi. Sanat Güneşi bu konuda ketumdu ama yıllar sonra bir röportajında, 1962’de başlayıp 1970’e kadar süren bir aşktan söz etti. O sekiz yılı açık açık anlattı, sevdiği kişinin ismini ise kendine sakladı. Radi Dikici’nin Zeki Müren kitabında bu hikaye, sanatçının sık sık gittiği Cihangir Sauna’da başlıyor. Dikici’nin anlatımına göre Pilot Üsteğmen Kürşat Bey, hayranı olduğu sanatçıyla tanışmayı istiyordu. Zeki Müren’i nerede bulabileceğini araştırmış, sonunda yolunu Cihangir’e düşürmüştü. Bir hayranın tanışma isteğiyle başlayan karşılaşmanın devamını ise Zeki Müren getirdi. Genç subayı evine yemeğe davet etti.
Dikici’nin aktardığına göre o yemek, sekiz yıl sürecek ilişkinin başlangıcı oldu. Birlikte geçirebildikleri zamanın önemli bir kısmı gecelere kaldı. Gece yarısı dışarı çıkıyor, hava nasıl olursa olsun bazen sabaha kadar dolaşıyorlardı. Gündüz herkesin tanıdığı Zeki Müren için sevdiği insanla baş başa kalmanın yolu, şehrin tenha saatlerini beklemekten geçiyordu.
Kürşat Bey’in birliği Bandırma’daydı. Dikici’nin anlatımına göre ikili, daha sık görüşebilmek için birliğe yakın bir ev tutmaya karar verdi. Evin kira işlemlerini Zeki Müren’in yardımcısı Berin Hanım üstlendi ve evi kendi adına kiraladı. Böylece buluşabilecekleri bir adresleri oldu. Geriye Zeki Müren’in o adrese tanınmadan nasıl gidip geleceği kalmıştı.
Çözümü de Müren buldu. Çarşıdan kara bir çarşaf alındı. Bandırma’ya gidecekleri zaman direksiyona Berin Hanım geçiyor, Zeki Müren ise çarşafı üzerine geçiriyordu. Yolculuk için ortalığın tenha olduğu saatleri seçiyor, Bandırma’ya girdikten sonra Kürşat Bey’le buluşacağı eve gidiyordu.
Kara çarşaf hikayesinin yıllar sonra bile bu kadar akılda kalmasının bir nedeni de hazırlığın ayrıntıları. Sevdiği insanla birkaç saat geçirebilmek için bir başkasının adına ev tutuluyor, yola çıkılacak saat hesaplanıyor, direksiyona kimin geçeceği bile baştan belli oluyordu. Cihangir’de bir akşam yemeği davetiyle başlayan ilişkinin Bandırma’daki günleri böyle geçiyordu.
Dikici’nin aktardığı hikayeye göre ilişki sekiz yılın ardından sona erdi. Kürşat Bey daha sonra evlendi ve Kanada’ya yerleşti. Yıllar sonra, Zeki Müren öldüğünde, son kez vedalaşmak için Kanada’dan geldiği de anlatılır. Bu son buluşma, hikayenin kesinliği bilinmeyen ayrıntılarından biri olarak kaldı.
Zeki Müren’in o yıllara dair kendi sözleri ise gazeteci Mete Akyol’a verdiği röportajda yer aldı. Müren, 1962’den 1970’e kadar süren aşkı “büyük bir sarhoşluk” diye tarif etti. Aradan zaman geçtikten sonra bile o günlere dönüp baktığında en çok çektiği acıyı hatırlıyordu. Yaşadıklarını anlatırken sözü bir yerde kalbine getirdi. “Allah bana bir daha öyle aşk nasip etmesin. Çünkü bu kalbim dayanamaz aşkın öylesine.”
Röportajın devamında Müren, yeniden aşık olmamak için dua ettiğini söyledi. Ardından sevdiği başka şeyleri saymaya başladı. Bir çiçek, renkli bir kelebek, bir kanarya, güzel bir deniz ve güneşli bir gün… Sekiz yılın acısını anlatırken sözü sonunda Yunus Emre’ye ve onun sevgi anlayışına getirdi. Sevdiği kişinin adını vermediği o röportajda, bir daha yaşamaya kalbinin dayanmayacağını düşündüğü aşkı böyle hatırladı.
Keşfet ile ziyaret ettiğin tüm kategorileri tek akışta gör!
